Υπάρχει άνθρωπος σε αυτό τον κόσμο που δεν έχει κάνει ποτέ λάθη; Υπάρχει κάποιος που αποφασίζει και δρα πάντα ορθά σε όλους τους τομείς της ζωής του; Η απάντηση είναι φυσικά αρνητική, αφού τα λάθη είναι ανθρώπινα.

Τα λάθη αποτελούν ένα μικρό, μεγάλο ή διαρκές κεφάλαιο της ζωής μας. Μέσα από αυτά διδασκόμαστε τα πιο σπουδαία μαθήματα, αποκτάμε σημαντικές και χρήσιμες εμπειρίες, γινόμαστε πιο δυνατοί, πιο σοφοί, πιο ώριμοι και πιο συνειδητοποιημένοι, τόσο απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό και στον τρόπο που τον βλέπουμε, όσο και απέναντι στους γύρω μας.

Οι λάθος επιλογές μπορεί να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο για την πορεία και την τελική έκβαση μιας σοβαρής κατάστασης που ανακύπτει στη ζωή μας και ενδέχεται να μας επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό αρνητικά, ωστόσο δεν είναι ικανές να γκρεμίσουν την πίστη προς τον εαυτό μας, εάν έχουμε χτίσει μια υγιή αυτοεκτίμηση με πολύ γερά θεμέλια.

Τα λάθη λοιπόν, είναι απαραίτητα και πολύτιμα στη ζωή μας, αρκεί να είμαστε σε θέση να τα δούμε από μια θετική σκοπιά, να τα «εκμεταλλευτούμε» και να τα  αντιμετωπίσουμε σαν ευκαιρίες, που μας δίνονται για να βελτιωθούμε, να εξελιχθούμε, να δοκιμάσουμε τα όριά μας και να πλησιάσουμε περισσότερο τον εαυτό μας.

Και όπως όλα τα ζητήματα που σχετίζονται με τις εκφράσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς, έτσι και οι λανθασμένες επιλογές, έχουν άμεση και στενή σχέση με τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας.

Το άτομο που έμαθε πως το παραμικρό λάθος ισοδυναμεί με στέρηση της γονικής αγάπης, με αυστηρή και ακραία τιμωρία και με αναγκαστική υιοθέτηση της ταμπέλας του «κακού» παιδιού, είναι αναμενόμενο να θεωρεί τραγικό ως ενήλικας το να μην κάνει κάποια στιγμή στη ζωή του τη σωστή επιλογή, είτε σε προσωπικό, είτε σε επαγγελματικό επίπεδο. Ένα τέτοιο άτομο, όταν κάνει μια λανθασμένη επιλογή, στήνει αμέσως τον εαυτό του στον τοίχο, αρχίζει να σκέφτεται με αρνητικό τρόπο και να απαξιώνει τις ικανότητες και να αμφισβητεί τις δυνατότητές του, βιώνει έντονη απογοήτευση, εσωτερικές συγκρούσεις και ματαίωση, έχει αυξημένο άγχος που τον δυσχεραίνει στην καθημερινότητά του, γίνεται ευερέθιστο, αποσύρεται και εγκαταλείπει την προσπάθεια να θέσει και να πετύχει την επίτευξη νέων στόχων, νιώθει βαθειά θλίψη, ανασφάλεια και ενοχές, παρουσιάζει δυσκολία στον τρόπο που συναναστρέφεται στις διαπροσωπικές του σχέσεις, αρχίζει να μην αντλεί ικανοποίηση από δραστηριότητες που του άρεσαν και γενικά δυσκολεύεται να λάβει μια σημαντική απόφαση και να διαχειριστεί μια κατάσταση που προκύπτει στη ζωή του.

Αντίθετα, αυτός που μεγάλωσε σαν κοινός θνητός, που είχε δικαίωμα στο λάθος και που οι γονείς του τον βοηθούσαν να κατανοήσει πως τα σταθερά και άκαμπτα όρια ήταν αναγκαία για να λειτουργεί αρμονικά και ισορροπημένα το οικογενειακό σύστημα και η τιμωρία ήταν αποτέλεσμα μιας αρνητικής πράξης, θα κατορθώσει ως ενήλικας να χρησιμοποιήσει τις λανθασμένες επιλογές ως πυξίδα για να αλλάξει τη ζωή του προς μια καλύτερη και πιο ποιοτική κατεύθυνση.

Μέσα από το ταξίδι της αυτογνωσίας, μπορεί ένα άτομο να κατανοήσει ποια είναι τα βαθύτερα αίτια, στα οποία οφείλεται το γεγονός πως οι επιλογές του είναι διαρκώς λανθασμένες, να εκφράσει τα βαθύτερα συναισθήματα που γεννήθηκαν μέσα από τις αποφάσεις του σε σημαντικά γεγονότα της ζωής του, να εκπαιδευτεί σε αποτελεσματικούς τρόπους οργάνωσης της σκέψης του, να ενδυναμώσει την αυτοπεποίθησή του, να μάθει να θέτει όρια στον εαυτό του και στους γύρω του, να θέτει ρεαλιστικούς στόχους, να λαμβάνει ορθές αποφάσεις, να αποβάλει τις ενοχές που τον βαραίνουν και να ζει πιο ανθρώπινα.

Marina Kontzila

Pcychologist

http://www.marpsychology.gr